Yes! Finally!
After 7 weeks nakita ko na din siya ulit. Yun lang nakita ko lang talaga. Pero ok lang. Kelan ko kaya ulit makikita? O_O
Normal Ba?
Namimiss ko na si Allan. Over. Alam moo yung feeling na hindi pa bumubukas yung mata ko sa umaga siya agad yung nasa isip ko at bago ako mahimbing sa pagtulog eh siya naman yung huling naiisip ko. As in over talaga, nami miss ko siya O_O. Wala naman akong mapagsabihan na iba natatakot kasi akong mapagtawanan at sabihan ng ang OA ko at para akong tanga. Hindi naman kasi kami eh. Ni hindi nga din kami close friend na maituturing. Though nag uusap man kami sa twitter pero mas madalas dun eh ako yung gumagawa ng move mag ka tweet lang kami. yung tipong may tweet siya eh mega tweet back naman din ako. Kaso hanggang ngayon hikahos pa din ako sa kanya. Lahat na lang ng pagpapa pansin ginawa ko kas no effect :( . Tapos nung Friday ni look forward ko yung araw na yun kasi yun yung mga rare chance na makikita ko siya kaso fail eh. Hindi ko pa din siya nakita. Ngayon hindi ko na alam tuloy kung kelan ko siya ulit makikita. Bihira na kasi ako sa The fort, mostly eh sa QC office na ako nagre report. Gusto ko lang talaga siya makita O_O. Hindi ko alam kung inlove ba ako sa kanya. Kasi ang OA diba, ni halos wala nga kaming interaction sa isa’t isa tas inlove agad! Basta ang alam ko na mimiss ko siya. Halos buong araw siya yung naiisip ko. O_O. Kaya lang may Khristine na siya :( .
Siya si jersey, siya ang kapatid ko na sumunod sa akin. Sa mga oras na ginagawa ko tong blog na to siya naman ay bumabyahe papuntang airport. Tama!, sa airport siya papunta. Magtatrabaho na kasi siya sa Dubai. At habang nagta type ako ng blog na to walang tigil din ang mata ko sa pagluha. Sobrang nalulungkot kasi ako na aalis siya. Sanay naman ako na malayo kami bilang di naman kami magkasama talaga. Pero iba na ngayon kasi milya milya na ang magiging agwat namin.
Sa lahat ng kapatid ko siya na siguro ang pinaka nakakaintindi sa ugali ko. Alam niya kung kelan ako masaya, malungkot o kaya may problema. Kaya ma mi miss ko talaga siya. Dalawang taon din siyang mawawala. Hanga talaga ako sa kanya sa lakas ng loob niyang makipagsapalaran sa ibang lugar na wala siyang kakilala. Inaalala ko pano na lang pag nalungkot siya wala siyang pamilya dun pero nag sacrifice siya para din naman kasi sa dalawang baby niya eh. Sana kaya kasi ng sweldo ko na suportahan silang lahat para di na siya umalis. Isa pa kasi sa mga kinalulungkot ko eh maiiwan niya yung mga anak niya. Alam ko kasi yung feeling na wala ang mga magulang. Sayang nga di pa siya umabot sa bday nila next month.
Sana mabilis dumaan yung araw na gigising na lang kami eh 2014 na para makasama namin ulit siya. Sana alam niya kung ganu siya kamahal ni ate. Yung totoo, di naman talaga dahil sa may pasok ako mamaya kaya ayaw kong sumama pag hatid sa kanya. Ayaw ko lang talaga makita siyang umalis kasi alam ko bubuhos ang luha ko. Ayaw kong makita niyang nalulungkot kami kasi kahit di yun magsabi alam ko malulungkot lalo siya. Kaya nga kanina kahit hating gabi na dinala ko siya sa Jollibee. Favorite niya kasi yun eh. Yun yung lage niyang pinabibili sa akin nun nung mga bata pa kami tuwing makukuha ko yung allowance ko sa simbahan.
Eto na ang pinakamahabang blog ko dito sa tumblr, ang bottom line lang naman eh Mami MISS ka ni ate, ingat ka palagi jersey O_O.
